نمایش جزئیات خبر / زمان مخابره خبر :1396/8/20      13:43:0    تعداد بازديد كنندگان خبر:50


نسخه چاپی| ارسال به دیگران
راهکار های عملی برای مقابله با لجبازی فرزندان
گروه اجتماعی - پرخاشگری ، ایجاد درگیری ، مقاومت ، مقابله و لجبازی زمانی روی می دهد که بچه ها دیده نشوند، شنیده نشوند و در واقع با ناکامی و محرومیت عاطفی و رفتاری مواجه شوند.

هر از گاهی با گله و شکایت خانواده ها رو برو می شویم که فرزندشان حرفشان را گوش نمی دهند و یا برخلاف رای و نظر آنها رفتار می کنند، این اتفاقات می توانند دلایل مختلفی داشته باشد. بنابراین شناسایی دلایل لجبازی فرزندان می تواند مارا در اتخاذ تصمیم درست در رابطه با رفتار او کمک کنند.

خیلی از اتفاقات در دوره کودکی به دلیل خود محور بودن بچه ها و برای اینکه خودشان را به دیگران اثبات کنند روی می دهد، یعنی بچه ها با متوسل شدن به انواع راه حل ها و رفتارها سعی بر جلب توجه و نظر دیگران به ویژه پدر و مادر دارند، از جمله رفتار هایی که در این دوره اتفاق می افتد موضوعاتی مانند دروغگویی، بزرگنمایی، قهرمان پروری و حتی مخالفت و لجاجت با پدر و مادر می باشد.

 در دوره نوجوانی هم به دلیل استقلال طلبی و خود نمایی نوجوان ممکن است اتفاقاتی از این قبیل رخ دهد که عموما هم به دلیل قدرت طلبی در نوجوان و سایر مسایل رشدی و تربیتی این لجبازی های و نافرمانی ها بیشتر در این دوره  اتفاق می افتد .

همان طور که گفته شد آشنایی با مراحل رشد دوره کودکی و نوجوانی می تواند مارا در برخورد مسایل نافرمانی کودک و نوجوان آماده تر نموده و تصمیم گیری را برای ما آسان تر نماید .

در زیر اقداماتی را یاد آور می شویم که با در نظر گرفتن شرایط رشدی فرزندانمان می تواند کمک حال ما برای تصمیم گیری باشد.

* از مشاجره و درگیری های لفظی در مقابل دید فرزندانتان خود داری نمایید و الگوی نامناسب برای آنها نباشید .

* همراه با انتقادی که از فرزندتان دارید تشویق های مناسب را برای اصلاح آنها درنظر بگیرید .

* اگر نسبت به فرزند خود انتقادی دارید آنرا مختص رفتار کنید و کل شخصیت اورا زیر سئوال نبرید.

* هیچگاه تسلیم گریه و سماجت آنها برای بدست آوردن چیزی نشوید . اگریک بار تسلیم شوید برای همیشه راه را به او نشان داده اید .

* به وعده ها و قول هایی که می دهید ، عمل کنید. در این صورت به او انگیزه می دهید تا رفتار موثر داشته باشد. زمانی که قادر به انجام عملی نیستید قول ندهید.

* در ارتباط با مشکلاتی که با فرزند خود دارید ،آنها را اولویت بندی کنید و از کوچکتر به بزرگتر اقدام نمایید. ( سنگ بزرگ علامت نزدن است. )

* در صورتی که هدفی برای تنبیه رفتاری فرزند خود ندارید، آنها را بیهوده تهدید نکنید. بچه ها به این یقین می رسند که " از این حرفا زیاد می زنه ولی عمل نمی کنه "

* خطای فرزند خود را بپذیرید ولی در نهایت او را متوجه کنید که مسئولیت رفتار با خودش می باشد .

* رفتارتان همراه با احترام و اقتدار باشد و در عتاب و خطاب کردن محترمانه و با قاطعیت رفتار کنید .

* گاهی اوقات در مقابل لجبازی آنها، شوخی کنید و با بذله گویی و شوخی از اهمیت موضوع کم کنید. ویا حتی برخی از حرکات ورزشی مانند کشتی گرفتن با آنها را به نمایش بگذارید.

* در برخورد با آنان ثبات هیجانی داشته باشید، چنانچه فرزند شما متوجه شود که رنگ چهره شما عوض شد و یا تن صدایتان تغییر کرد، شما قافیه را باخته اید و فرزند شما به هدف خود رسیده است .

* به جای شنیدن حرف بچه ها، به آنها گوش دهید. گوش دادن به مراتب بالاتر و بهتر از شنیدن است. در گوش دادن با تکان دادن سر، حالات چهره و گفتن برخی کلمات مانند"بله "، " اوهوم "  به فرزندتان می فهمانید که کاملا حواستان به او هست و شما متوجه گفته ها و حرف هایش شده اید.

* گاهی اوقات در گوش دادن برخی جملات و یا کلمات آنها را به نشانه توجه به خودشان بازخورد دهید . (یعنی منظور شما از گفتن این حرف اینکه ....)

* از کلمات دستوری کمتر استفاده کنید و به جای آن عبارات جایگزین مناسبی مانند " لطفا " استفاده کنید و از دستور های پی در پی خودداری کنید.

* زمانی که متوجه شدید می خواهد با اصرار یا گریه به هدفی برسد ، کاملا بی توجه شوید.

* از دخالت کردن در امور فرزندان با یکدیگر خود داری کنید و اجازه دهید  تا جایی که ممکن است خودشان مشکلاتشان را باهم حل نمایند. این یک تمرین زندگی  برای آینده اجتماعی آنهاست .

* به فرزندان خود فرصت کافی بدهید و اجازه دهید که در انجام امورات مربوط به خودشان قدرت عمل داشته باشند .

* با همسر خود همراه باشید و اگر هر کدام از شما هم در امور تربیتی اشتباه نمودید، در حضور فرزندان به رخ هم نکشید. بچه ها را دچار تناقض رفتاری نکنید.

* متناسب با رفتار تنبیه را اعمال کنید و از افراط  و تفریط پرهیز کنید .

* در تنبیه کردن به جای استفاده از تنبیه بدنی سعی کنید رفتار نامربوط را با بی توجهی و یا کم کردن امتیاز مثبت ( مثلا نبردن او به سینما ) خاموش کنید.

* تنبیه را وسیله ای برای رسیدن به هدف ( اصلاح رفتار) قرار ندهید .

* نکات منفی و استرس آور اورا شناسایی کنید و با کمک خودش آنها را مرتفع نمایید .

* مهارت حل مسئله را به آنها بیاموزید که چگونه در ارتباط با یک موضوع رفتار کنند.

*  در نهایت خودتان الگوی عملی مناسبی برای فرزندتان باشید. (  اگر دوست ندارید  بچه ها با گوشی بازی نکنند ، از خودتان شروع کنید. )

 

آنچه که از مباحث بالا می توان نتیجه گرفت ، این است که خانواده به عنوان بزرگترین مرکز پرورش و تربیت  بچه ها بایستی کانون آرامش و آسایش بوده و مهیا کننده آنان برای یک زندگی اجتماعی بزرگتر باشد. در خانواده ای که سلسله مراتب و جایگاه اعضاءآن مشخص نباشد، نقش ها و مسئولیت ها تعریف نشده باشد، پدر و مادر از آرامش لازم برخوردارنباشند و مدام درگیر مسائل روز مره خود باشند، فرزندان آنها نیز دچار طلاطم و از هم گسیخگی خواهند شد.

 بچه ها در خانواده ای که گوش شنوا باشد به راحتی به طرح موضوعات فکری خودشان می پردازند وبه نوعی تخلیه هیجانی و عاطفی می شوند .

 پرخاشگری ، ایجاد درگیری ، مقاومت ، مقابله و لجبازی زمانی روی می دهد که بچه ها دیده نشوند ، شنیده نشوند و در واقع با ناکامی و محرومیت عاطفی و رفتاری مواجه شوند، یاد مان باشد لجبازی بچه ها نشانه ای برای توجه طلبی آنها و نشانه ای برای عدم رضایت از  شیوه های تربیتی ماست .آمرانه بودن ، باید و نبایدی بودن ، اجازه و قدرت عمل ندادن به فرزندان ، کنترل گری بیش از اندازه ، مشارکت ندادن آنها در تصمیم گیری ها و تصمیم سازیها و همگی از نمونه های تربیت ناصواب و نادرست است . بیاییم ادبیاتمان را نسبت به این گونه فرزندان عوض کنیم وسبک و داستان زندگی مان را به گونه مثبت تری بنویسیم و کمی هم دنیا را از دریچه دید آنها  ببینیم.

 

 نویسنده: کارشناس ارشد مشاوره معاونت اجتماعی ناجا - صیاد حقی


انتهاي خبر // پایگاه خبری پلیس ایران

مشاهده خبر ارسال شده بعد



فهرست اخبار مرتبط


نظر شما درباره اين خبر

 


  • آخرین اخبار
  • پربیننده ترین
  • اخبار گوناگون