نمایش جزئیات خبر / زمان مخابره خبر :1396/10/6      13:42:0    تعداد بازديد كنندگان خبر:670


نسخه چاپی
پنهان و پیدای زیبایی زن
گروه اجتماعی - اسلام نمی گوید تنها باطن نیک و حیا و عفاف به زن زیبايی می دهد و جلوه گری زیبایی های ظاهری ممنوع است، بلکه می گوید عفیف و با حیا باشید و برای نامحرمان ، در کوچه و خیابان خود را در معرض دید مردان قرار ندهید.

آفرینش الهی پر از زیبایی است و خداوند احسن خالقین است که هر چیزی را در نظام آفرینش تکوینی به بهترین وجه ممکن خلق نموده است؛ در این نظام آفرینش، زن و مرد برای تکامل، آرامش، رشد و تعالی یکدیگر آفریده شده اند. براساس تفاوت هایی که در جنسیت زن و مرد وجود دارد، مردان ذاتاً مجذوب زنان زیبا می شوند. تمایل مردان به زنان زیبا یک امر کاملا طبیعی است و اگر مردی مدعی شود که در وجودش چنین جذبه ای نسبت به جنس مخالف نمی یابد، قطعا اختلال روانی دارد زیرا انسان سالم و نرمال، اقتضای وجود چنین گرایشی را در وجودش دارد.

 

اما سوال مهم این است: یک زن زیبا چگونه است؟ و یا زیبایی زن به چیست؟

آیا زیبایی زن به زیبایی صورت و سیمایش است؟ آیا زیبایی زن به اندام و بدن اوست؟ آیا زیبایی زن به کلام و نحوه گفتار است؟ آیا زیبایی زن به عفت و حیای اوست؟ آیا زیبایی زن به اخلاق و خلق و خوی اوست؟

غرب و زيبايي زن

غرب می گوید زیبایی زن برای مردان به ظاهر اوست. در میان مسلمانان نیز گروهی به خاطر ضدیت با این نظریه سفی هانه و قبیحانه غربی کمی افراط کرده و می گویند زیبایی زن به ظاهر جذاب او نیست بلکه صرفا به باطن پاک اوست. اما حقیقت این است که هر دو دیدگاه اشتباه است.

نظر  اسلام در مورد زيبايي زن

همان طور که غربی ها معتقدند و قابل کتمان هم نیست، مسلماً زیبایی زن به ظاهر او هم مرتبط است اگر زیبایی ظاهری زن مهم نبود اسلام این همه به نظافت و آراستگی و استفاده از زیور آلات و آرایش و عطر خوش بو تاکید نمی کرد. اما نکته ای که غرب از آن غافل است اینکه جلوه دادن زیبایی برای چه کسی؟ اسلام نمی گوید زن به ظاهراش بی توجه باشد. بلکه می گوید برای شوهرانتان خود را زینت کنید. اسلام نمی گوید تنها باطن نیک و حیا و عفاف به زن زیبايی می دهد و جلوه گری زیبایی های ظاهری ممنوع است، بلکه می گوید عفیف و با حیا باشید و برای نامحرمان و در کوچه و خیابان خود را در معرض دید مردان قرار ندهید. خود را بیارایید و به ظاهرتان اهمیت دهید اما برای شوهرانتان نه برای مردان نامحرم.

ما نباید زن را از جلوه گری که میل فطری و خدادادی در وجود اوست منع کنیم، بلکه باید بگوییم به این میل جلوه گری ات برای همسرت به احسن وجه پاسخ بده ولی در جامعه این میل را منع کن، هر چه در جامعه میل جلوه گری اش را مهار کند در خانه عطش جلوه گری پیدا می کند و برعکس زنانی که در بیرون از خانه حس جلوه گری خود را ارضا نمایند برای شوهرانشان و در محیط خانه با یک حالت بی نیاز از جلب توجه ظاهر می شوند و این حات دوم هم امنیت اخلاقی جامعه و هم کانون گرم و صمیمی خانواده را به تباهی می کشاند.

عده ای در جامعه ما ساکت نشسته اند و با این استدلال که الانسان حريص علي ما منع، دست روی دست گذاشته اند و کاری نمی کنند.

"الانسان حريص علي ما منع"، مطلب صحيحي است ولي نيازمند به توضيح است. انسان به چيزي حرص مي ورزد كه هم از آن ممنوع شود و هم به سوي آن تحريك شود، به اصطلاح تمناي چيزي را در وجود شخصي بيدار كنند و آنگاه او را ممنوع سازند. اما اگر امري اصلا عرضه نشود يا كمتر عرضه شود، حرص و ولع هم نسبت به آن كمتر خواهد بود. اما این مطلب را بعضی بد فهمیده اند و خیال می کنند نباید نهی از منکر کرد.

امر به معروف و نهی از منکر واجب است

نمی توان از خطای دیگران چشم پوشید با این استدلال که اگر منع کنیم بدتر می شوند. اشتباه از نحوه گفتار و نحوه منع نمودن است نه از اصل فریضه امر به معروف و نهی از منکر. باید مخاطب را قانع کرد. شما از یک خانم بد حجاب متأهل سوال کنید اگر همسر شما در یک شرکت خصوصی شاغل باشد و با یک خانم بد حجاب که پر از عشوه گری و تن نازی و جلوه گری است، هم اتاق باشد، شما به عنوان همسر آن مرد، احساس خطر نمی کنید؟ مسلما زنی که همسرش در این محیط کار کند اضطراب این را دارد که دیر یا زود شوهرش با توجه به قرار داشتن روزانه در بستر مهیا برای شهوت، بلغزد و به او خیانت کند. پس به آن زن بد پوشش بگوییم اگر خود شما از زنانی که مثل خود تو پوشش دارند، احساس خطر می کنی، چرا خودت رعایت نمی کنی؟

متاسفانه این زنان بدپوشش تا به حال به این موضوع فکر نکرده اند. باید آنها را وادار به تفکر کنیم. باید ریشه و دلیل عقلانی تعالیم دینی را برای آنها تفهیم کنیم. باید درک کنند تا عمل کنند. مفهوم الانسان حریص علی ما منع این است که مخاطبین را با زور نمی شود وادار به عمل کرد. باید بفهمند تا عمل کنند.

دستور اسلام در خصوص آراستگي و جلوه گري زنان

اگر ما هر کاری را در جای خود انجام دهیم زیباست و اگر در جای نادرست انجام دهیم زشت است. اگر ما در مسجد با صدای بلند اذان بگوییم زیباست اما اگر در بالای سر مریضی بستری است و نیاز به استراحت و سکوت دارد بلند بلند اذان بگوییم نه تنها کار کار درستی نیست بلکه شاید مورد توهین و نفرت دیگران هم قرار بگیریم. نفس اذان گفتن نیکو است اما اگر با اذان گفتن باعث رنج و ناراحتی و سلب آسایش دیگری شویم، دستور اسلام چیست؟ آیا باید بدون توجه به این مسائل در هر شرایطی که اراده کردیم اذان بگوییم؟

نفس آراستگی زن نیکو و مورد سفارش است. اما کجا و برای چه کسی خود را بیاراید؟ آیا دستور به آراستگی و بروز زیبایی ها برای هر محرم و نامحرم و محیط خانه و بیرون یکسان است؟ کدام عقل سلیمی این را می پذیرد؟ حتی در کشورهای اروپایی هم اینگونه نیست که هر کسی با هر پوششی در هر جایی بتواند حضور یابد. هر چیزی تعریفی دارد. قاعده ای دارد. جایی دارد. اسلام نیز به عنوان دین اکمل، برای نحوه حضور زن در جامعه دستورالعمل دارد و در دستوراتش صلاح زن، خانواده و جامعه را در نظر گرفته است.

يکي از اين آيات، آيه 59 سوره احزاب است « ايهاالنبي قل لازواجک و بناتک و نساءالمومنين يدنين عليهن من جلابيبهن ذلک ادني ان يعرفن فلا يوذين و کان الله غفورا رحيما». (اي پيامبر، به زنان و دخترانت و نيز به زنان مومنين بگو خود را بپوشانند تا شناخته نشوند و مورد اذيت قرار نگيرند. و خداوند بخشنده مهربان است.)

جلاب به معناي يک پوشش سراسري است؛ يعني زن بايد همه اندامش پوشيده باشد تا همچون گلي لطيف از دسترس هوس رانان مصون و محفوظ باشد.

در مورد جلوه گری در خارج از حریم خانه و در انظار عمومی اسلام می گوید، وَ لا يَضْرِبْنَ بِأَرْجُلِهِنَّ لِيُعْلَمَ ما يُخْفِينَ مِنْ زِينَتِهِنَّ(نور؛31) و آن طور پاي به زمين نزنند که خلخال و زيور پنهان پاهايشان معلوم شود.

حجاب، به معناي پوشش اسلامي بانوان، داراي دو بُعد ايجابي و سلبي است. بُعد ايجابي آن، وجوب پوشش بدن و بُعد سلبي آن، حرام بودن خودنمايي به نامحرم است؛ و اين دو بُعد بايد در کنار يکديگر باشد تا حجاب اسلامي محقق شود؛ گاهي ممکن است بُعد اول باشد، ولي بُعد دوم نباشد، در اين صورت نمي‎توان گفت که حجاب اسلامي محقق شده است. پوشيده بودن زن، در همان حدودي كه اسلام تعيين كرده است، موجب كرامت و احترام بيشتر او است، زيرا او را از تعرض افراد جلف و فاقد اخلاق مصون مي دارد.

در خصوص حجاب کلام بانوان، اسلام می گوید فَلا تَخْضَعْنَ بِالْقَوْلِ فَيَطْمَعَ الَّذِي فِي قَلْبِهِ مَرَضٌ(احزاب؛32) پس زنهار نازک و نرم با مردان سخن نگوييد؛ مبادا آن که دلش بيمار (هوا و هوس) است به طمع افتد.

سخن كارشناس

از مجموع مباحث طرح شده به روشني استفاده مي‎شود که مراد از حجاب اسلامي، پوشش و حريم قايل شدن در معاشرت زنان با مردان نامحرم در انحاي مختلف رفتار، مثل نحوه‌ي پوشش، نگاه، ‌حرف زدن و راه ‎رفتن است.

بنابراين، حجاب و پوشش زن نيز به منزله‌ يک حاجب و مانع در مقابل افراد نامحرم است که قصد نفوذ و تصرف در حريم ناموس ديگران را دارند. همين مفهوم منع و امتناع در ريشه‌ لغوي عفت نيز وجود دارد

این دستورات اسلام یعنی زن باید زیبایی اش را از انظار مردان نامحرم پنهان کند و برای همسرش به بهترین نحو عیان کند تا وجودش به زیبایی دیگری نیز به نام حیا و عفت مزین شود.

خلاصه کلام در فرمایش نبی مکرم اسلام است که فرموده‌اند: بهترين زنان شما، زني است که براي شوهرش، آرايش و خودنمايي کند، اما خود را از نامحرمان بپوشاند.

منابع:

قرآن کریم

اردوباري، احمد ، آيين بهزيستي اسلام، ج 3، ص 222.

. الهي، حکيم ، زن و آزادي و ضرب المثل‌هاي ملل راجع به زنان، تهران، چاپخانه فردوسي، 1342.

باقري، خسرو ، نگاهي دوباره به تربيت اسلامي، بحث ويژگي‎هاي عمومي انسان، ص66 - 73.

حداد عادل،‌ غلامعلي،‌ فرهنگ برهنگي و برهنگي فرهنگي،‌ تهران،‌ نشر سروش، 1374.

مطهري،‌ مرتضي،‌ مسئله حجاب،‌ تهران،‌ انتشارات صدرا،‌ 1376.

موسوي،‌ زهره‌سادات، عفاف و حجاب در اديان الهي، فصلنامه کتاب زنان، شماره 36، 1386.

قاضي زاده، کاظم، عفاف در آيات قرآن و نگاهي به روايات،‌ فصلنامه کتاب زنان، شماره 36.

 

نویسنده:  دکتر مجید گیوی - معاونت اجتماعی استان اصفهان


انتهاي خبر // پایگاه خبری پلیس ایران

مشاهده خبر ارسال شده بعد



فهرست اخبار مرتبط


نظر شما درباره اين خبر

 


  • آخرین اخبار
  • پربیننده ترین
  • اخبار گوناگون