نمایش جزئیات خبر / زمان مخابره خبر :1397/1/21      11:11:0    تعداد بازديد كنندگان خبر:43


نسخه چاپی| ارسال به دیگران
رازداری، نشانه مدیران شایسته
گروه اجتماعی- مدیران جامعه اسلامی که در بسیاری از اوقات به عنوان افرادی امین یا عناصر خبره و کاردان مورد مشورت قرار می گیرند، لازم است از اسرار و زندگی خصوصی افرادي که به امید گشایش یا کسب راهنمایی و مشورت سراغ آنها می آیند، به شایستگی صیانت کنند.

 

 تمامی انسان ها به جز برگزیدگان و اوصیای الهی، در معرض اشتباه و آلودگی قرار دارند و بسیاری از اوقات در دام های رنگارنگ شیطان که قسم خورده اغواگر انسانها از روز ازل تا یوم القیامه است، اسیر شده و به مسیر ناهنجار و گمراهی کشانده می شوند.

قرار گرفتن در چنین بستر نامیمونی، باعث می شود برخی افراد ناآگاه، طبل گمراهی آنان را به صدا درآورده و اسباب رسوایی شان را فراهم سازند؛ در حالی که تقدیر و مشیت آفریدگار عالم که از رگ گردن به بندگان خود نزدیک تر است، در بیشتر مواقع چنین نیست.

اگر امروز شاهد درخشش و محبوبیت اسلام بر تارک پرچین و خم دنیا هستیم، به این دلیل است که این دین انسان ساز، ارزش خاصی برای شخصیت افراد و پاسداری از مرزهای خانواده قائل شده است.

برهمین اساس، منادیان و رهبران مسلمان باید به خوبی وظیفه خود را بدانند و از جلوه دادن اشتباه ناپیدای افراد که ممکن است از روی ناآگاهی یا غفلت صورت گرفته باشد، بپرهیزند؛ چرا که کسی آگاه تر و شایسته تر از آفریدگار جهانیان به کار انسانها و مخلوقات خویش نیست. حضرت علی بن موسی الرضا (ع) می فرماید: " مومن، مومن نخواهد بود، مگر اینکه سه خصلت داشته باشد؛ سنتی از پروردگار، سنتی از پیامبر(ص) و سنتی از امام و پیشوای خود اما سنت پروردگار، کتمان اسرار است. سنت پیامبر(ص)، مدارا با مردم و سنت امام، شکیبایی در برابر سختی و مشکلات است." (بحارالانوار، ج 78 : 334 )

سینه مدیران باید مخزن رازها و حصن مستحکم دردهای کارکنان شان باشد؛ زیرا در برخی موارد، کارکنان نمی توانند مشکلات و گره های کور زندگی خود را حتی برای عزیزترین و نزدیک ترین خویشان خود بازگو کنند؛ بنابراین در این مقوله مهم، رهبران با افراد عادی کاملا تفاوت دارند و باید با درک عمیق از مسائل موجود در زندگی کارکنان خود، به این تکلیف دینی و انسانی خویش عمل کنند.

برملا کردن اسرار کسانی که به خاطر اعتماد و چاره جویی، ناگزیز به مسئولان رجوع کرده اند، کار کمی نیست که بتوان با بی توجهی از کنار آن گذشت و حریم های عفت و رازداری را شکست؛ حضرت علی (ع) می فرماید:" مبادا از آن اشخاصی باشید که پرده در و فاش کننده رازها هستند." ( اصول کافی، جلد2 : 225)

روایت است که روز محشر، پیامبر اکرم (ص) از خداوند می خواهد محاسبه کار امت او را در حضور فرشتگان و سایر پیامبران(ع) و امت ها انجام ندهد تا عیوب شان جز بر خدا، بر کس دیگری آشکار نشود. خداوند در جواب می فرماید: " ای حبیب من! من به بندگان خود از تو مهربان ترم؛ چون تو روا نداری که عیوب ایشان نزد غیر تو ظاهر شود؛ من نیز روا ندارم که بر تو هم حتی ظاهر شود و ایشان در پیش تو شرمسار شوند؛ بنابراین من خود به تنهایی به محاسبه ایشان می پردازم، چنانکه به جز من، احدی بر عیوب ایشان مطلع نشود." ( جامع السعاده، جلد 2 : 27 )

بدیهی است ،ناتوانی و ناپایداری مسئولان در حفظ اسرار که نزد آنها به ودیعت گذاشته شده است، علاوه بر صدمات اجتماعی، موجب اصطکاک اداری و ناامن شدن جایگاه مدیران نیز می شود؛ رسول گرامی اسلام (ص) فرمودند:"نقلی که میان دو نفر گذشت، امانت است میان شما." ( جامع السعاده، جلد 2: 27 )

گاه مسئولان جامعه در موقعیت های مختلف، با حرکت های ناپسند افراد زیر دست رو به رو می شوند که واکنش سریع به آنها، موجب از بین رفتن حجاب ها بین مدیر و زیر مجموعه می شود؛ باید دانست که در این حالت، نیازی به واکنش فوری نیست؛ بلکه با ارزیابی موقعیت و به رسم کریمان، باید اشتباهات آنها را نادیده گرفت و پاسخ را به زمان و مکان مناسب تری که اثر تادیبی بهتری داشته باشد، موکول کرد.

با اندکی کنکاش معلوم می شود که آموزگاران مکتب ما، ضمن اینکه اشتباهات امت خود را پرده پوشی می کردند، از دیدن و شنیدن آنها نیز اکراه داشتند؛ تا هم حرمت محفوظ بماند و هم آن افراد تا آخر عمر در برابر رهبران خود شرمنده و خجالت زده نباشند و از ادامه زندگی در اجتماع، ساقط نشوند.

در روایات آمده است: " روزی رسول اکرم (ص) در جمعی از بزرگان که علی (ع) نیز در آن حضور داشت، نشسته بود. شخصی وارد مجلس شد و از خلوت کردن مردی با زن اجنبی خبر داد؛ با وجود اینکه افراد دیگری در مجلس حضور داشتند، ولی پیامبر (ص) شایسته ترین شخصیت یعنی علی (ع) را برای پیگیری این موضوع انتخاب کرد.

مولای متقیان نیز زمانی که به آن محل رسید، قبل از وارد شدن با صدای بلند حضور خود را خبر داد تا اگر فعل حرامی در حال انجام است، خاتمه یافته و از ادامه آن جلوگیری شود؛ تا اولا، شاهد فعل خلافی که باعث شکستن حرمت های اجتماعی است نباشد و ثانیا، شرمندگی آن عمل تا آخر عمر برای انجام دهندگان آن باقی نماند.

                به پیر میکده گفتم که چیست راه نجات        بداد جام می و گفت راز پوشیدن

در حقیقت پنهان کردن اسرار، یکی از آثار رحمت الهی است که بر خطاکاران ارزانی شده است و مدیران باید با تمام وجود به آن توجه داشته و کریمانه از آشکار ساختن عیوب دیگران در حضور سایرین اجتناب کنند.

حضرت علی ( ع) در حکمت 222 نهج البلاغه می فرماید : " تغافل یکی از بهترین کارهای کریمان است."

متاسفانه برخی اوقات، مشاهده می شود تعدادی از مدیران برای تأدیب یا تنبیه افراد خطاکار، عیوب آنها را در حضور دیگران مطرح کرده و در همان حال، عقوبت آن را ذکر می کنند که این عمل، نه تنها باعث عبرت افراد نمی شود، بلکه موجبات انتشار و گسترش خطاهای دیگر را نیز فراهم می آورد البته چشم پوشی از گناهان و اشتباهات افراد باسابقه و کوتاهی در معرفی کسانی که با جسارت هر چه تمام تر به حریم های اجتماعی تجاوز می کنند، مدنظر اسلام نیست.

نسخه ای که اسلام در مواجهه با این گونه افراد تجویز کرده، قاطعیت، شهامت، جلوگیری از استمرار گناهان و همچنین شناساندن آن ها به مراجع ذیربط است؛ زیرا کوتاهی در معرفی این قبیل افراد، ثمری جز پرورش متخلفان و میدان دادن به نااهلان نخواهد بود.

در این رابطه، مسئولیت رهبران جامعه به دلیل موقعیتی که شرع و قانون برای آن ها تعریف کرده است، حساس تر و تاثیر اقدامات شان، گسترده تر و ماندگارتر خواهد بود؛ حضرت علی (ع) می فرماید:" پیروزی در پرتو تدبیر و احتیاط به دست می آید و تدبیر و احتیاط، به تفکر است و تفکر صحیح، به نگهداری اسرار." ( نهج البلاغه، حکمت 48 )

نکته دیگری که باید به آن توجه داشت، این است که رازداری مسئولان تنها به حفظ اسرار همنوعان خلاصه نمی شود؛ بلکه حفظ رازهای خود و از آن مهم تر اسرار سازمانی که سکان آن را دست دارد و همین طور مخفی نگه داشتن اخباری که نسبت به آن نامحرمند، وجه دیگری از این مقوله مهم است که اهمیت آن حتی از وجوه دیگر بیشتر است. پوشیده داشتن رمزهای اداری، خصوصا مجموعه های حساس کشور، ضروری تر و کوتاهی در آن غیر قابل جبران خواهد بود.

                   منه در میان، راز با هر کسی                                  که جاسوس همکاسه دیدم بسی

                   اگر جز تو داند که عزم تو چیست                           بر آن رأی و دانش بباید گریست

امام صادق (ع) نیز در تایید این موضوع می فرماید: " سرک من دمک فلا یجرین من غیر اولاجبک " اسرار تو همچون خون توست که باید تنها در رگ های خودت جاری باشد.

و در آخر بايد ياد آور شد، پوشیده داشتن رمزهای اداری، خصوصا مجموعه های حساس کشور، ضروری تر و کوتاهی در آن غیر قابل جبران خواهد بود بنابراين مدیران جامعه اسلامی که در بسیاری از اوقات به عنوان افرادی امین یا عناصر خبره و کاردان مورد مشورت قرار می گیرند، لازم است از اسرار و زندگی خصوصی افرادي که به امید گشایش یا کسب راهنمایی و مشورت سراغ آنها می آیند، به شایستگی صیانت کنند./

نویسنده: سرتیپ دوم پاسدار" کاظم مجتبایی" فرمانده انتظامی استان قم


انتهاي خبر // پایگاه خبری پلیس ایران

مشاهده خبر ارسال شده بعد



فهرست اخبار مرتبط


نظر شما درباره اين خبر

 


  • آخرین اخبار
  • پربیننده ترین
  • اخبار گوناگون