نمایش جزئیات خبر / زمان مخابره خبر :1397/3/21      11:36:0    تعداد بازديد كنندگان خبر:199


نسخه چاپی| ارسال به دیگران
حریم عفاف در روایات
گروه اجتماعی - یا ایها النبی قل لازواجک و بناتک و نسا المومنین یدنین علیهن من جلابیبهن ذلک ادنی ان یعرفن فلا یوذین و کان الله غفورا رحیما لئن لم ینته المنافقون و الذین فی قلوبهم مرض و المرجفون فی المدینه لنغرینک بهم ثم لا یجاورونک فیها الا قلیلا (آیه 60 سوره احزاب)

 

ای پیغمبر به همسران و دخترانت و به زنان مومن بگو که روسری های خویش را به خود نزدیک سازند. این کار برای اینکه شناخته شوند و مورد اذیت قرار نگیرند نزدیک تر است و خدا آمرزنده مهربان است.

اگر منافقان و بیماردلان و کسانی که در شهر نگرانی به وجود می آورند از کارهای خود دست بر ندارند ما ترا علیه ایشان خواهیم برانگیخت. در آن وقت فقط مدت کمی در مجاورت تو خواهند زیست.

در این آیه 2 مطلب را باید مورد دقت قرار داد: یکی اینکه جلباب چیست و نزدیک کردن آن یعنی چه؟ دیگر اینکه آنچه به عنوان علت و فایده این دستور ذکر شده که: «شناخته شوند و مورد آزار واقع نشوند» چه معنی دارد؟

اما مطلب اول: در اینکه جلباب چه نوع لباسی را می گویند، کلمات مفسرین مختلف است و به دست آوردن معنای صحیح کلمه دشوار می باشد.

در المنجد می نویسد:

الجلباب: القمیص او الثوب الواسع (یعنی جلباب پیراهن یا لباس گشاد است).

در مفردات راغب که کتاب دقیق و معتبری است و مخصوص شرح لغت های قرآن نگاشته شده است می گوید:

«الجلابیب: القمص و الخمر» (یعنی پیراهن و روسری).

قاموس می گوید: جلباب عبارت است از پیراهن و یک جامه گشاد و بزرگ کوچکتر از ملحفه یا خود ملحفه که زن به وسیله آن تمام جامه های خویش را می پوشد یا چارقد.

در لسان العرب می نویسد:

جلباب جامه ای است از چارقد بزرگتر و از عبا کوچکتر. زن به وسیله آن سر و سینه خود را می پوشاند.

عبارت «کشاف» نیز قریب به همین است و در تفسیر مجمع البیان آن جا که لغت را معنی می کند می گوید: جلباب عبارت است از روسری که در موقع خروج از منزل به کار برده می شود و سر و صورت را با آن می پوشانند.

ولی ضمن تفسیر آیه می گوید: مقصود این است که با روپوشی که زن به خود می گیرد محل گریبان را بپوشاند.

بعد می گوید: گفته شده است که جلباب همان چارقد است و مقصود آیه این است که زنان آزاد در وقت بیرون رفتن پیشانی ها و سرها را بپوشانند.

چنانکه ملاحظه می فرمایید معنی جلباب از منظر مفسران چندان روشن نیست. آنچه صحیح تر به نظر می رسد این است که در اصل لغت، کلمه جلباب شامل هر جامه وسیع می شده است، ولی غالبا در مورد روسری هایی که از چارقد بزرگتر از ردا کوچکتر بوده است به کار می رفته است.

ضمنا معلوم می شود 2 نوع روسری برای زنان معمول بوده است: یک نوع روسری های کوچک که آنها را خمار یا مقنعه می نامیده اند و معمولا در داخل خانه از آنها استفاده می کرده اند. نوع دیگر روسری های بزرگ که مخصوص خارج از منزل بوده است.

این معنی با روایاتی که در آن ها لفظ جلباب ذکر شده است نیز سازگار است.

در تفسیر آیه 61 سوره نور آمده است: زنان سالخورده جایز است خمار جلباب را کنار بگذارند و نگاه به موی آنها مانعی ندارد. از این جمله فهمیده می شود که جلباب وسیله پوشانیدن موی سر بوده است.

بنابراین مقصود از نزدیک ساختن جلباب، پوشیدن با آن می باشد، یعنی وقتی می خواهند از خانه بیرون بروند روسری بزرگ خود را با خود بردارند. البته معنی لغوی نزدیک ساختن چیزی، پوشانیدن با آن نیست بلکه از مورد، چنین استفاده می شود. وقتی که آن را رها نکن، آن را جمع و جور کن، آن را بی اثر و بی خاصیت رها نکن و خود را با آن بپوشان.

استفاده زنان از روپوش های بزرگ که بر سر می افکنده اند 2 جور بوده است: یک نوع صرفا جنبه تشریفاتی و اسمی داشته است همچنانکه در عصر حاضر بعضی بانوان چادری را می بینیم که چادر داشتن آن ها صرفا جنبه تشریفاتی دارد.

با چادر هیچ جای بدن خود را نمی پوشانند، آن را رها می کنند. وضع چادر سر کردنشان نشان می دهد که اهل پرهیز از معاشرت با مردان بیگانه نیستند و از اینکه مورد بهره برداری چشم ها قرار بگیرند ابا و امتناعی ندارند.

نوع دیگر برعکس بوده و هست. زن چنان با مراقبت جامه های خود را به خود می گیرد و آن را رها نمی کند که نشان می دهد اهل عفاف و حفاظ است.

خود به خود دور باشی ایجاد می کند و ناپاکدلان را مایوس می سازد. بعدا خواهیم گفت که تعلیلی که در ذیل جمله آمده است موید همین معنی است.

و اما مطلب دوم یعنی بحث در علتی که برای این دستور ذکر شده است:

مفسرین گفته اند: گروهی از منافقین، اوایل شب که هوا تازه تاریک می شد، در کوچه ها و معابر مزاحم کنیزان می شدند. البته برای کنیزان چنانکه قبلا گفتیم پوشانیدن سر واجب نبوده است. گاهی از اوقات این جوانان مزاحم و فاسد، متعرض زنان آزاد می شدند و بعد مدعی می شدند که ما نفهمیدیم و پنداشتیم کنیز است. لذا به زنان آزاد دستور داده شد که بدون جلباب از خانه خارج نشوند تا کاملا از کنیزان تشخیص داده شوند.

حقیقت جاودانی این است که زن مسلمان باید آنچنان در میان مردم رفت و آمد کند که علایم عفاف و وقار و سنگینی و پاکی از آن هویدا باشد و با این صفت شناخته شود، و در این وقت است که بیماردلان که دنبال شکار می گردند از آن ها مایوس می گردند و فکر بهره کشی از آن ها در مخیله شان خطور نمی کند.

می بینم که جوانان ولگرد همیشه متعرض زنان جلف و سبک و لخت و عریان می شوند. وقتی که به آنها اعتراض می شود که چرا مزاحم می شوی؟ می گویند اگر دلش این چیزها را نخواهد با این وضع بیرون نمی آید.

نویسنده: سرهنگ جهانگیرکریمی معاون اجتماعی فرماندهی انتظامی استان اصفهان


انتهاي خبر // پایگاه خبری پلیس ایران

مشاهده خبر ارسال شده بعد



فهرست اخبار مرتبط


نظر شما درباره اين خبر

 


  • آخرین اخبار
  • پربیننده ترین
  • اخبار گوناگون

ارتقاء امنیت وب با وف بومی