نمایش جزئیات خبر / زمان مخابره خبر :1397/8/19      16:29:0    تعداد بازديد كنندگان خبر:194


نسخه چاپی
زندگی عفیفانه
عفاف و خویشتنداری با علائم و نشانه‌های رفتاری و گفتاری است و وجود آن، بستگی به‌وجود نشانه‌های ظاهری آن دارد؛ پس حفظ عفاف بدون رعایت نشانه‌های آن ممکن نیست.
 

از دیرباز هرگاه بحث حجاب مطرح شده، «حجاب زنان» به اذهان متبادر شده است و به‌مرور، این مسئله تثبیت شده که حجاب مخصوص بانوان است و بالتبع تمام برنامه‌ریزی‌ها در مورد بانوان صورت می‌گیرد. این درحالی است که ازنظر آموزه‌های دینی، قرآن آنگاه ‌که بحث حجاب را مطرح می‌کند، ابتدا به آقایان امر می‌کند، سپس به بانوان دستور می‌دهد.

«قُل لِّلْمُؤْمِنِينَ يَغُضُّوا مِنْ أَبْصَارِهِمْ وَيَحْفَظُوا فُرُوجَهُمْ ذَلِكَ أَزْكَى لَهُمْ إِنَّ اللَّهَ خَبِيرٌ بِمَا يَصْنَعُونَ وَقُل لِّلْمُؤْمِنَاتِ يَغْضُضْنَ مِنْ أَبْصَارِهِنَّ وَيَحْفَظْنَ فُرُوجَهُنَّ وَلَا يُبْدِينَ زِينَتَهُنَّ إِلَّا مَا ظَهَرَ مِنْهَا وَلْيَضْرِبْنَ بِخُمُرِهِنَّ عَلَى جُيُوبِهِنَّ؛ (ای رسول ما) مردان مؤمن را بگو تا چشم‌ها(از نگاه ناروا) بپوشند و فروج و اندام‌شان را(از کار زشت با زنان) محفوظ دارند که این بر پاکیزگی(جسم و جان) آنان اصلح است و البته خدا به هرچه کنید کاملا آگاه است و زنان مؤمن را بگو تا چشم‌ها(از نگاه ناروا) بپوشند و فروج و اندام‌شان را(از عمل زشت) محفوظ دارند و زینت و آرایش خود جز آنچه قهرا ظاهر می‌شود(بر بیگانه) آشکار نسازند و باید سینه و بر و دوش خود را به مقنعه بپوشانند و زینت و جمال خود را آشکار نسازند.»

چنانچه از آیات مذکور برمی‌آید، قبل از امر به پوشش ظاهر و حجاب بر نگاه و حفظ آن و به تعبیری بر عفاف امر و در پس آن به پاکدامنی و عفت در رفتار و پرهیز از تبرج و درنهایت بر پوشش ظاهری و حجاب تأکید شده است و چنین به‌نظر می‌آید که عفت در نگاه و در رفتار، مقدمه و لازمه عفت در پوشش و حجاب است.

منع و بازداري در آشکار کردن زینت و داشتن حجاب، مربوط به ظاهر است؛ ولي منع و بازداري در عفت، مربوط به باطن و درون است؛ چون عفت يک حالت دروني است، ولي باتوجه به اینکه تأثير ظاهر بر باطن و تأثير باطن بر ظاهر، يکي از ويژگي‌هاي عمومي انسان است، بنابراين بين پوشش ظاهري و عفت و بازداري باطني انسان، تأثير و تأثر متقابل است؛ به‌اين‌ترتيب که هرچه حجاب و پوشش ظاهري بيشتر و بهتر باشد، اين نوع حجاب در تقويت و پرورش روحيه‌ باطني و دروني عفت، تأثير بيشتري دارد و بالعکس هرچه عفت دروني و باطني بيشتر باشد، باعث حجاب و پوشش ظاهري بيشتر و بهتر در مواجهه با نامحرم می‌شود.

همچنین در آیه59 سوره احزاب می‌فرماید: «يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُلْ لِأَزْوَاجِكَ وَبَنَاتِكَ وَنِسَاءِ الْمُؤْمِنِينَ يُدْنِينَ عَلَيْهِنَّ مِنْ جَلَابِيبِهِنَّ ذَلِكَ أَدْنَى أَنْ يُعْرَ‌فْنَ فَلَا يُؤْذَيْنَ وَكَانَ اللَّـهُ غَفُورً‌ا رَ‌حِيمًا؛ ای پیغمبر! با زنان و دختران خود و زنان مؤمنان بگو که خویشتن را به چادر فرو پوشند که این کار برای اینکه آن‌ها(به عفت و حریت) شناخته شوند تا از تعرض و جسارت آزار نکشند، بسیار نزدیک‌تر و خدا آمرزنده و مهربان است.»

آیات فوق بیانگر این مطلب است که رفتار عفیفانه متعلق به مرد و زن بوده و علاوه‌بر کارکرد فردی از کارکرد اجتماعی نیز برخوردار است؛ به تعبیری، حجاب یا پوشش ظاهری در کنار عفت درونی که در رفتار و گفتار است، می‌تواند امنیت فردی و اجتماعی را تأمین کند.

از آنجا که عفت نمی‌تواند امری صرفا درونی باشد، باید علائمی بیرونی نیز داشته باشد. عفت در گفتار، در کلام متین و دور از کلمات و الحان ناشایست تجلی می‌یابد و عفت در رفتار نیز در حرکات و سکنات موقر و همچنین عفت در پوشش با لباس و ظاهر متناسب و حجاب متجلی می‌شود.

عفاف و خویشتنداری با علائم و نشانه‌های رفتاری و گفتاری است و وجود آن، بستگی به‌وجود نشانه‌های ظاهری آن دارد؛ پس حفظ عفاف بدون رعایت نشانه‌های آن ممکن نیست.

فرد محجبه، عفت در پوشش را دارد؛ اما اگر در گفتار، کردار و سکنات خود رعایت عفاف و خویشتنداری و پرهیز از خودنمایی را نداشته باشد، پوشش ظاهری‌اش کفایت نمی‌کند و اثر بازدارندگی و حفظ و تأمین امنیت فردی و اجتماعی را ندارد و بالعکس نیز اگر فردی در گفتار و کردار عفیف باشد، اما عفت در پوشش یعنی حجاب را رعایت نکند، بازهم هدف از امر به حجاب و عفاف، تأمین و محقق نمی‌شود؛ چراکه پوشش نامناسب می‌تواند محرک بوده و قلب‌ها و نگاه‌ها را به خود جذب کند.

به‌نظر می‌رسد که لازم است برای تأمین سلامت فرد و اجتماع علاوه‌بر ترویج فرهنگ و هنجار ارزشی حجاب که دستور شرع مقدس اسلام و تأکید همه ادیان الهی و اخلاقی است، باید بر زندگی و مشی عفیفانه و ترویج آن همت گمارد تا به دور از دغدغه‌های سیاسی و امنیتی و با بیدارکردن فطرت انسانی و تأکید بر اخلاق در میان هجمه‌های شدید بر عفاف و حجاب، انسان‌ها را بر این امر آگاه کرد.

در سالیان اخیر بر «حجاب برای زنان» تأکید و توجه مضاعف شده که باعث تحریک و ایجاد حساسیت در بین زنان شده است؛ ازطرفی شبهه‌افکنی‌های کانال‌های ماهواره‌ای معاند، شبکه‌های اجتماعی، گروه‌های فعال فمینیستی بر اذهان زنان، به‌عنوان نیمی از افراد جامعه که در خانواده نیز تأثیرگذار بوده، فزونی یافته و با بمباران خبری و شبهه‌پراکنی، فرصت و قدرت تفکر و تعقل را از برخی از بانوان گرفته‌اند.

ترویج مسائلی چون سلب آزادی مدنی، نقض حقوق بشر، ظلم به زنان به‌جهت آزادی مردان، در تقابل قراردادن مردان و زنان، ترویج بی‌بندوباری اخلاقی، قبح‌زدایی و حرمت‌شکنی از مقدسات دینی و هنجارهای اجتماعی و...، به این امر دامن زده است.

برخی رفتارهای ناپخته و غیرمنطقی در مقابل بدحجابی نیز مزید بر علت شده و اکنون در جامعه ما، حجاب را به مسئله‌ای اجتماعی که بوی و رنگ سیاسی یافته، تبدیل کرده است و این قضیه، می‌طلبد که با تبیین صحیح و منطقی آثار مثبت عفت در زنان و مردان، تبعات فردی و اجتماعی ناشی از آن، پاسخ به شبهات مطروحه و تنش‌زدایی از این مسئله در جامعه، به ترویج و گسترش زندگی عفیفانه پرداخته شود.

لازمه داشتن «زندگی عفیفانه» و رعایت حجاب در جامعه، رسیدن به بلوغ فکری است که تنها با تنویر افکار و اطلاع‌رسانی ممکن است.

منبع: هفته نامه امین جامعه شماره 513


انتهاي خبر // پایگاه خبری پلیس ایران

مشاهده خبر ارسال شده بعد



فهرست اخبار مرتبط


نظر شما درباره اين خبر

 


  • آخرین اخبار
  • پربیننده ترین
  • اخبار گوناگون